Het bos in.

Gelukkig zijn er altijd terugkerende uitjes.Zoals ook het openluchttheater in het Amsterdamse bos. De afgelopen keren ben ik met S geweest. En wij wilde graag dat er meer mensen met ons mee gingen. Gewoon omdat, wij het leuk vinden. En dan moeten er vast meer zijn. En gelukkig dit jaar gingen C en O ook mee. Wegens mooi weer en veel eten gingen we wat vroeg. Ah, we stonden geparkeerd op de dichtstbijzijnde plek en konden kiezen waar we wilde zitten. En we hadden alle tijd om de terugreis wat lichter te laten zijn. De laatste lange zit. Dat is toch wel een nadeel van zo'n leuk plekje midden in het bos, wat er zo fijn uitziet. Het zit voor geen meter. Alle kussentjes ten spijt, je rug laat duidelijk merken niet meer met de rest van je lichaam een eenheid wil zijn. Maar hoezee!

  koffie. 

Maar langzaamaan begonnen de tribunes vol te stromen. Het begon te schemeren en de inschuif-want-anders-moeten-er-mensen-worden-terug-gestuurd-verhaaltjes waren al twee keer geweest.Het ging beginnen. Het verhaal ging over Cleopatra die was afgezet en Julius Caesar die met veel verwikkelingen (ja, ga maar even zelf zien hoe en wat, hoor)samen hun  macht verwerven en de liefde. Ja, het is gewoon grappig. Het verhaal vond ik dit jaar een stuk minder. Het nam me niet mee, en de hoeveelheid liedjes lieten de pijn in mijn rug terug komen. En dat hoort niet. Maar ik heb heus wel genoten van de acteurs, het taalgebruik, de kostuums,het decor, de hapjes (hapjes?!, maaltijden!), het glaasje rose (of twee), de sfeer, het gemek en klaagzangen en het meebleren met vergeten hits, die je toch telkens weer blijkt te kennen. Hmm, Volgend jaar weer!